امروز بازهم برادر دوستم آمده بود دنبالش. بازهم تعارفم کرد که من را هم برسانند. تشکر کردم و گفتم می خواهم پیاده بروم. امتحان خراب شده بود و اعصاب من خراب تر. آرام اما بی قرار قدم برمی داشتم و فکر می کردم حتمن زهرا هم توی ماشین بود... . ماشینی کنار من پشت سر هم بوق می زد. دلم می خواست برگردم یک فحش حسابی بهش بدهم... تا صدایی از پشت سرم گفت: «لیلااااا؟» پدرم بود! انقدر خوشحال شدم از دیدنش_ حتی حوصله ی راه رفتن هم نداشتم! وقتی سوار ماشین شدم، پدرم گفت: «تو چرا برنمی گردی ببینی کیه، باهات چیکار داره؟» - «خب اگه قرار بود برگردم که الان اینجوری نگام نمی کردی از خوشحالی ِ قبولی تو این آزمون یادم بره چجوری امتحانمو خراب کردم!» - «ولی تو باید صدای بوق ماشین بابات رو بشناسی!» - «ببخشید نمی دونستم این بوق مختص ماشین شماست!» -«امتحان چطور بود؟» - «گفتم که خراب شد...» - «چرا؟» - «نمی دونم.. شد دیگه...» - «لیلا! انقد گشنمه ه ه!» - «مگه ناهار نخوردی بابا؟» - «نه» - «منم نخوردم» - «پس بریم خونه یه دلی از عزا دربیاریم!» خنده و بعد سکوتی که مثل همیشه تا خانه حاکم شد. بیشتر وقت ها دلگیر می شوم از این که چرا حرف مشترکی با پدر و مادرم ندارم که بزنم و چرا نقطه نظرهایمان، حتی اگر موافق هم باشد، معمولن روبروی هم قرار می گیرد و در نتیجه دوری و دوستی را بیشتر ترجیح می دهم. معمولن خوشبینانه به این نتیجه می رسم که این حد از ارتباط هم شاید از ایده آل ترین گفتگوهای بین نسلی باشد.

نمی دانم پدرم تا برسیم خانه به چه چیزی فکر کرد، اما من برگشتم پیش زهرا...

یک ماه پیش بود که برای اولین بار دیدمش. برادر زاده ی دوستم که حالا 5، 6 ساله است و قبل تر ها عمه اش داستان تلخی از چگونگی پا گذاشتنش به این دنیا برایم گفته بود. این که چطور با چشمان سالم به دنیا آمد و به خاطر سهل انگاری کادر بیمارستان در استفاده از دستگاه های مراقبت از نوزاد برای همیشه از نعمت دیدن محروم شد... .